Vertrouwen
Waarom zou ik er altijd op vertrouwen dat het vanzelf goed komt als ik altijd het bewijs krijg dat dat niet zo is.
Ergens op een vroeg punt in mijn leven heb ik duidelijk het besluit genomen dat als ik het niet zelf gedaan heb dat het dan NIET goed komt.
Zo iets simpels als bij je moeder thuis er van uit gaan dat zij weet waar haar boormachine ligt. (die ze na lang zoeken niet meer bleek te hebben) zorgde er voor dat ik mijn afspraak (fiets vanavond klaar) niet na kon komen en er nog 2 avonden over ga doen.
Het zette me wel aan het denken.
Want ook op mijn werk durf ik geen zaken te delegeren. Omdat ik er geen vertrouwen in heb dat het dan gebeurt op de manier die ik wil, of dat het eindresultaat niet is wat ik voor ogen heb.
Het zelfde gebeurt in de liefde. Ik kan me niet ontspannen omdat ik verwacht dat het anders niet gebeurt zoals ik prettig vindt maar ook ben ik bang het voor de ander niet goed te doen.
het gevolg is dat het dus voor niemand prettig is en er een heleboel spanning bij komt.
Ik realiseer me dat ik dat spel zelfs nu nog bij Car speel. Niet loslaten uit angst dat ze zelf in de puinhoop verzuipt.
Omdat mijn hele leven eigenlijk draait om dit "spel" ben ik snel in staat om uit te vinden hoe processen in elkaar zitten iets waar ik weer hard gebruik van maak. Maar ik weet het altijd beter.
Wat zal het een rust geven als ik af en toe dat spel los kan laten en me over kan geven aan het is zoals het is.
